BLOCKDAM

A decentralized autonomous experiment

1
0
0

The Christmas story of the future (Dutch!)

19 december 2019

Dit kerstverhaal is door BlockDAM op 18 december 2019 voorgedragen tijdens de door Meet Berlage georganiseerde kerstlunch. Het is geredigeerd voor webpublicatie.

Het kerstverhaal van de toekomst

Er was eens een planeet ergens in het heelal waar mensen op woonden. Deze mensen waren druk bezig om de natuurlijke bronnen op die planeet in een straf tempo op te maken en daarmee die planeet min of meer kapot te maken. Dit deden ze door zich als een razende voort te planten, ziektes te bestrijden, afval in zee te gooien, bossen te kappen, olie te verstoken en nog veel meer. En dat was best een beetje jammer. Het was namelijk een hele mooie planeet, met mooie natuur, dieren en mensen. Soms van een verbluffende schoonheid.

Nu zult u misschien denken, oh ja, zo’n kerstverhaal waarin we worden gewezen op alle slechtheid in de wereld en ons aandeel er in, en hoe slecht we dus eigenlijk zijn met zijn allen. Dat kennen we wel. En dan voelen we ons eerst even slecht en vervolgens komt er een of andere reden waarom we hoop moeten hebben voor de toekomst en moeten omkijken naar onze naasten en dan gaan we daarna weer lekker door met waar we mee bezig waren. En om het niet al te ingewikkeld te maken: ja, dit wordt inderdaad zo’n kerstverhaal. Maar ook weer niet. U kunt nu de zaal nog verlaten.

Dus even terug naar het heelal met die ene planeet, ook wel de aarde genoemd. Waarom waren die mensen eigenlijk zo hard bezig die prachtige aarde kapot te maken? De mensen waren het er zelf niet over eens dat de aarde überhaupt kapot werd gemaakt, ze waren druk bezig met geld verdienen in wat ze noemden ‘het kapitalistische systeem’.

Omdat ik er van uit ga hier te maken te hebben met een intelligent publiek, zal ik dit systeem niet verder uitleggen. Ook zal ik de introductie van het begrip geld achterwege laten, ik heb immers maar een kwartier de tijd gekregen voor dit kerstverhaal en zoals u weet, tijd is …. geld.

Dankzij het kapitalisme waren er mensen bezig om meer en meer geld te verdienen. En het bleek: dat hoe meer geld je had, hoe meer je te vertellen had. Er daarom werd er ook steeds meer geld gemaakt. En dat ging soms goed maar net iets vaker heel fout. Het bleek vooral fout te kunnen gaan als de mensen die veel te vertellen hadden zich gingen bemoeien met de hoeveelheid beschikbaar geld. Over het algemeen gold, meer is niet altijd beter: hoe meer geld er werd gemaakt, hoe meer problemen. Of zoals boomer The Notorious B.I.G. ooit zei: “Mo Money Mo Problems”.

De mensen werden erg creatief in hun streven om meer geld te verkrijgen. Sommigen probeerden dan ook geld te verdienen door dingen te verkopen die mooier leken dan dat ze in werkelijkheid waren. Ze verkochten kaartenhuizen. In de folder zagen die er uit als een slimme investering maar in werkelijkheid zou als het instortte, de pleuris uitbreken. Maar dat vertelden ze er natuurlijk niet bij.

En met kaartenhuizen gebeurt er in dit kerstverhaal natuurlijk ook wat je van een beetje kaartenhuis mag verwachten. Ze stortten in. En de pleuris brak uit. Veel mensen verloren huizen, banen en nog veel meer maar vooral ook hoop en vertrouwen in het Kapitalisme. Dit waren vaak niet de mensen die de kaartenhuizen hadden gebouwd of verkocht. Het gekke was eigenlijk dat de mensen die er niet zoveel mee te maken hadden of invloed op hadden gehad, de dupe waren van het instorten van het kaartenhuis. En wat nog gekker was: de mensen die veel te vertellen hadden over het geld, hielpen of beschermde de mensen die de kaartenhuizen hadden gebouwd. Ok, op een paar na dan. En ze besloten om nog meer geld te maken omdat ze dachten daarmee alle problemen op te kunnen lossen. En er werden weer nieuwe kaartenhuizen gebouwd. Best wel gek als je bedenkt dat meer niet altijd beter is en dat de mensen op deze planeet in principe in staat zijn om van fouten te leren.

Gelukkig is dit een kerstverhaal en komt er ook in dit verhaal een verlosser op aarde. Nu is verlosser misschien een beetje een groot woord maar goed, dit is tenslotte een kerstverhaal en dan mag er best een cliché worden gebruikt.

En het geschiede in die dagen dat ene Satoshi Nakamoto het ‘bitcoin whitepaper’ publiceerde.

Een document waarin een systeem werd beschreven waarmee een nieuw soort geld kon worden gemaakt waar niemand de baas van was en waar niemand zomaar meer van kon maken als hem of haar dat beter uit kwam. Want meer was immers niet altijd beter. Het zat zelf zo in elkaar dat je de mensen die de kaartenhuizen hadden gebouwd, ook wel bankiers genoemd, niet meer nodig had om het nieuwe geld te gebruiken.

Het document beschreef in detail hoe het systeem zou moeten werken. Het zou een systeem van samenwerking worden en er was voor iedereen die mee deed wat te halen. En het zat zo in elkaar dat het bijna onmogelijk was om geld van iemand te stelen of om binnen het systeem zo veel macht te verkrijgen dat je er toch stiekem de baas van kon worden.

Een paar maanden later was het systeem ook daadwerkelijk klaar voor gebruik en werd het eerste nieuwe geld gemaakt.

In het begin wist een klein groepje mensen die zichzelf de cypher punks noemde hier maar van af. Maar langzamerhand werd het steeds bekender en meer gebruikt. Er waren wijzen, niet alleen uit het oosten, die er naar op zoek gingen en het ook daadwerkelijk vonden. Daar konden ze dan vervolgens weer wierook, mirre en goud voor kopen.

Niet iedereen was gecharmeerd van dat nieuwe geld. Er waren diverse invloedrijke mensen, een soort Romeinse keizers, die het probeerden te verbieden. De mensen die zelf ander geld maakten bijvoorbeeld. Ze spraken er ook kwaad van en vonden dat dat nieuwe geld verboden moest worden. Andere mensen probeerden het te stelen of te kopiëren.

Gelukkig waren er ook veel mensen blij mee. Dat waren de herders, eh nee, mensen die hun schapen eh, nee hun geld hadden geteld. Ze waren er achter gekomen dat het steeds minder waard was geworden. En dat ze voor het gebruik van dat geld ook nog eens moesten betalen, dat ze bespioneerd werden op te zien wat ze er mee deden en dat ze een gedeelte van dat geld moesten betalen aan de mensen die datzelfde geld ook zelf konden maken. Nou kregen ze daar wel wat voor terug maar echt eerlijk voelde het niet.

Er waren ook mensen die dat nieuwe geldsysteem goed bestudeerd hadden en zagen dat een van de onderdelen wel heel bijzonder was. Die mijnheer Nakamoto had iets gebruikt dat ‘BlockChain’ werd genoemd. Je kon het niet alleen gebruiken voor geldsystemen maar eigenlijk voor allerlei systemen waarbij het vertrouwen tussen mensen niet of nauwelijks aanwezig was maar wel nodig was om met elkaar te kunnen communiceren of te handelen. Tot dan toe was er dan ook vaak een ‘te vertrouwen derde partij’ nodig. Maar helaas, deze bleken niet altijd te vertrouwen. Door zich te organiseren in zogenaamde Decentrale Autonome Organisaties konden ze zich ineens zonder leiders organiseren en veranderingen in gang zetten. Dat ging natuurlijk niet in een keer goed. Er sneuvelden wel eens wat goede ideeën door beginnersfouten, onvolwassen technologie of net niet helemaal goed uitgedachte regels. Maar al doende leerde de mensen steeds beter te begrijpen hoe je zoiets moest opzetten en een eigen leven moest laten leiden.

Daardoor was er zoals bij kerstverhalen gebruikelijk is, ook hier sprake van een geboorte. Namelijk de geboorte van een nieuw tijdperk.

Een tijdperk van decentralisatie, van hoop op beter georganiseerde samenlevingen met minder corruptie, minder censuur, meer transparantie, meer privacy en meer vrijheid. En dat was het begin van het einde van de systemen die niet de meerderheid van de mensen dienden, maar slechts een kleine groep bevoordeelde.

Zoals het met tijdperken vaak het geval is, duurde het ook hier even voordat het nieuwe fenomeen van blockchain en decentrale autonome organisaties overal was doorgedrongen. Er waren mensen die probeerden er een slaatje uit te slaan met piramidespelen en ander list-en-bedrog methoden. Maar uiteindelijk werden die zelf gemaakte zeepbellen doorgeprikt door mensen met gezond verstand. De regelmakers en andere mensen met macht beseften zich dat ze uiteindelijk aan het kortste eind gingen trekken als ze krampachtig aan hun macht wilden blijven vasthouden. Ze gingen zich inzetten om de aarde te behoeden voor de ondergang en het welzijn van een ieder.

En, zoals het hoort bij een kerstverhaal dat goed afloopt, dat lukte ze!

Hoewel vooral het laatste gedeelte van dit verhaal helaas nog fictie is, zijn er steeds meer initiatieven die gebruik maken van het principe van blockchain technologie en decentrale autonome organisaties. Ook hier bij Meet Berlage. Al meer dan anderhalf jaar mag BlockDAM één dag per week gebruik maken van een ruimte in dit prachtige pand om te praten over de mogelijkheden en onmogelijkheden van de techniek en de impact die het op de samenleving kan hebben. We zijn recentelijk gestart met onze eigen DAO waar we onze informele organisatie mee besturen. Ik wil graag even van de gelegenheid gebruik maken om Meet Berlage en in het bijzonder Hans Huijsmans te bedanken voor hun gastvrijheid en gezelligheid. Het bied ons de mogelijkheid om dit kerstverhaal, ieder vanuit zijn eigen perspectief, een klein beetje meer waar te maken.

BlockDAM wenst u een Vrolijk kerstmis en een Decentraler nieuw jaar.

Leave a comment ...